Jiaozi, 饺子, Chinese dumplings, zijn een Chinese snack uit het noorden van China. Het zijn lapjes deeg met een hartige vulling die in de vorm van een halve maan gevouwen worden. De vulling bestaat meestal uit varkensgehakt, Chinese kool, en lenteuitjes, maar er zijn ook veel variaties : met lamsgehakt, rundergehakt, ei, paddestoel, spinazie, Chinese bieslook, of helemaal vegetarisch. Op menukaarten in China staan ze vaak met hun Engelse benaming dumplings, in het Japans heten ze gyoza en in het Koreaans mandu. In Tibet worden de deegflapjes momo genoemd.
In het Nederlands komt nu ook de naam dumplings in zwang omdat de gangbare jaren ’70 vertalingen zoals ‘vleesbroodjes’, ‘deegtasjes’ of ‘Chinese ravioli’ niet meer zo fijn klinken. Traditioneel worden jiaozi in water gekookt, hoewel ze ook kunnen worden gestoomd. Als je ze bakt heten ze guotie (‘potstickers’). De Japanse benaming gyoza slaat meestal op de gebakken variant.

hoe zien jiaozi eruit?

Jiaozi zijn iets kleiner dan een half ei. Ze worden gemaakt van een rond lapje deeg. Daar wordt vulling in gelegd en dan wordt het lapje kunstig om de vulling heengevouwen in een halve maanvorm. Er is de traditionele Chinese stijl (de plooitjes gaan zowel van links als van rechts naar het midden toe); de Japanse stijl (de plooitjes gaan één kant op) als de snelle stijl (dichtvouwen in één enkele beweging).

wanneer eet je jiaozi?

Jiaozi eet je als snack voor lunch, tussendoor of als avondeten. Het is een typisch Noord Chinees gerecht. Ze worden verkocht bij stalletjes, maar ook in speciale dumpling-restaurants. Jiaozi bestel je niet per stuk, maar per gewicht (liang). In een liang zitten ongeveer zes jiaozi.
Met Chinees nieuwjaar worden in noord China (dus ook in de regio Beijing en omstreken) met familie zelf jiaozi gemaakt. Het samen jiaozi vouwen wordt als summum van Chinese gezelligheid ervaren, iets wat je samen doet met familie of met vrienden. Chinese studenten in het buitenland krijgen van het vouwen van jiaozi heimwee.

hoe eet je jiaozi?

Jiaozi eet je natuurlijk met stokjes, al is het aan te raden ze dicht in de buurt van je kommetje te eten. Het gevaar is dat er sap uitdruipt of dat de jiaozi naar beneden valt, waardoor er spetters onstaan. Jiaozi eet je op z’n simpelst met het traditionele sausje van Chinese donkere azijn. Noord-Chinezen die niet op een teen meer of minder knoflook kijken, hebben gewoon een rauwe teen knoflook naast hun kommetje waar ze tussendoor een hap van nemen. Sausjes met knoflook en chili-olie (Sichuan) zijn ook populair.

wat is het deeg?

Het deeg bestaat uit tarwebloem en water. Verder niets. Geen ei, geen zout, geen bakpoeder of gist. Als je het deeg zelf maakt is de verhouding witte tarwebloem-water ongeveer 2 op 1. Het deeg moet dun worden uitgerold met een deegstokje, waarbij het midden dikker wordt gelaten dan de zijkanten. Bij het vouwen komen de dunnere zijkanten tegen elkaar aan en is het omhulsel overal even dik, zodat het evenredig kan garen. In toko’s zijn ook kant-en-klare velletjes te koop uit de diepvries. Je vindt ze van allerlei merken (zie de tokowijzer). Jiaozi-deeg is niet hetzelfde als wonton-deeg, dat is dunner dan jiaozideeg en wordt na het koken doorschijnend en glibberig.

Honger gekregen? Zelf jiaozi maken? Klik hier voor het recept voor jiaozi

en… wat zijn de karakters voor jiaozi?
饺子